رادیوهای دو طرفه آنالوگ (همچنین به عنوان رادیوهای دو طرفه سنتی شناخته می‌شوند) دستگاه‌های انتقال صدای بی‌سیم مبتنی بر فناوری ارتباط آنالوگ هستند. آنها سیگنال‌های فرکانس رادیویی را با استفاده از تکنیک‌های مدولاسیون فرکانس (FM) یا مدولاسیون دامنه (AM) تعدیل می‌کنند و عمدتاً در بخش‌های حرفه‌ای و غیرنظامی-مانند ایمنی عمومی، تدارکات و حمل‌ونقل، و ساخت‌وساز استفاده می‌شوند.
معماری سخت افزاری آنها شامل ماژول های انتقال، دریافت و کنترل قدرت است. بخش انتقال از یک فاز-حلقه قفل شده (PLL) و یک نوسانگر کنترل شده ولتاژ-(VCO) برای تولید سیگنال حامل RF استفاده می‌کند، در حالی که بخش دریافت سیگنال‌ها را با استفاده از فناوری ابرهتروداین دو تبدیلی پردازش می‌کند و از ارتباطات انتخابی CTCSS/DTCSS برای تسهیل رمزگذاری انتخابی CTCSS/DTCSS استفاده می‌کند.
از سال 2014، سیاست‌های نظارتی منجر به حذف تدریجی رادیوهای دو طرفه آنالوگ در سازمان‌های دولتی و آژانس‌های صنعتی تخصصی شده است و کاربرد آنها را به سمت سناریوهایی سوق داده است که مشخصه آنها نیازمندی‌های زمانی واقعی{2}}و نیازهای عملکردی نسبتاً ساده است.
